اينكه مسافرت داراى خوف ، حكم قصر از صلاه را دارد و البته كه ظواهر قرآن كريم حجت مىباشند . البته جمع زيادى از علماء و فقهاء و مفسرين ، خود اعتراف نموده‌اند كه از ظاهر آيه شريفه چنين استفاده مىشود كه مسافرت داراى خوف ، حكم قصر از صلاه را دارد . اگر گفته شود كه در آيه قصر « اذا ضربتم فى الارض » يك شرط مستقل و « ان خفتم » هم يك شرط مستقل براى قصر صلاه است در پاسخ مىگوييم : علاوه بر ادله‌اى كه براى رد نظريه غالبى بودن « ان خفتم » ذكر نموديم عرض مىشود كه اولا اگر « اذا ضربتم فى الارض » شرطى مستقل از « ان خفتم » بود لازم بود كه آيه شريفه به صورت زير باشد : « اذا ضربتم فى الارض . . . ان تقصروا من الصلاه و ان خفتم » . در حالى كه آيه شريفه نفرموده است كه « و ان خفتم » . بله اگر « و ان خفتم » فرموده بود در اين صورت مىتوانستيم بگوئيم كه « اذا ضربتم فى الارض » شرطى مستقل از « ان خفتم » است ، ثانياً اگر « اذا ضربتم فى الارض » شرطى مستقل از « ان خفتم » بود در اين صورت جواب « ان خفتم » ، محذوف بوده و در تقدير خواهد بود در حالى كه اصل ، عدم تقدير است . اگر گفته شود كه آيه قصر مربوط به صلاه خوف است و ربطى به صلاه مسافر ندارد در پاسخ مىگوئيم : آنچه ثابت و مسلم است اين است كه نماز در وطن در حالت عادى و معمولى ، 17 ركعت است به اين صورت كه نماز صبح 2 ركعت ، نماز مغرب 3 ركعت ، و نمازهاى ظهر و عصر و عشاء هر كدام 4 ركعت است . حال مىخواهيم ببينيم كه آيا اين نمازها ، در جايى قصر مىشود يا خير ؟ به قرآن كريم كه اولين دليل شرعى و اسلامى است مراجعه مىكنيم . مىبينيم كه قرآن كريم قصر صلاه را در انحصار و اختصاص حالت خوف مىداند كه اگر خوف وجود دارد ، حكم آن قصر از صلاه است و اگر خوف